Een DXA-scan meet hoe sterk je botten zijn, uitgedrukt in een zogenoemde T-score. Die score vergelijkt jouw botdichtheid met die van jonge volwassenen: een score tot ongeveer min 1,0 geldt als normaal, tussen min 1,0 en min 2,5 spreek je van verminderde botdichtheid, en onder min 2,5 van osteoporose. Combineer je die uitslag met de FRAX-rekentool, die ook factoren zoals leeftijd, gewicht en eventuele eerdere breuken meeneemt, dan krijg je een schatting van de kans op een botbreuk in de komende tien jaar.
Dat getal is geen persoonlijke voorspelling maar een kansschatting, vergelijkbaar met hoe een weerbericht werkt. Waar het echt nuttig wordt: bij postmenopauzale vrouwen, zeker vanaf ongeveer 65 jaar, is aangetoond dat screenen met DXA en FRAX daadwerkelijk minder breuken oplevert, omdat tijdig behandelen werkt. Bij mannen is die bewijslast een stuk dunner, dus de klinische waarde is daar minder zeker.
Een DXA-scan is praktisch weinig belastend: de stralingsdosis is lager dan bij een gewone röntgenfoto van de borst. Je kunt hem aanvragen via je huisarts of specialist; hij wordt vergoed als er een duidelijke reden is, zoals postmenopauzale status met risicofactoren, een eerdere breuk bij een kleine val, of gebruik van bepaalde medicijnen die botten verzwakken. Wat je met de uitslag doet, dus of en hoe je behandelt, is altijd een gesprek met je arts, want de T-score en FRAX stellen geen diagnose op zichzelf.
Sterk bewijs , gebaseerd op 2 bron(nen), waaronder gecontroleerd of oorzakelijk onderzoek.